Historia


Okolice dzisiejszego Popradu, wcześniej w takim razie zasiedlone, do połowy XIII wieku znajdowały się w środku Polski. przypuszczalnie po najazdach tatarskich w I połowie XIII wieku wkroczyli w tym miejscu Węgrzy, którzy na zniszczone przez najazdy tereny sprowadzili osadników niemieckiej. Zakładali oni nowe osiedla, po wielokroć sąsiadujące z dawnymi słowiańskimi, w szczególności zaludniali osady wcześniej istniejące, często tworząc w nich większość. Na terenie dzisiejszego Popradu istniało parę takich osad:

Miejscowości te, z wyjątkiem Kvetnicy, w 1412 zostały zastawione królowi polskiemu w zakresie tzw. zastawu spiskiego, co przyczyniło się do ich rozwoju. Stanowiły wydział polskiego starostwa spiskiego. w środku lokalny znajdowały się formalnie do 1772, choć teren ten został zaręczony przez Austriaków wcześniej 1769. później zostały włączone do Węgier.

Od XVI do XVIII wieku w okolicy wydobywano miedź. W XIX wieku rozwinęła się Kvetnica, która do w dzisiejszych czasach jest kurortem i uzdrowiskiem. do samego końca XIX wieku wszystkie osady wcześniejszy podobnej wielkości, zaś w największym stopniu znaczącą z nich była Spiska Sobota - siedziba władz powiatu. tymczasem wcześniej w 1871 przeprowadzono przez Poprad linię kolejową z Bohumína do Koszyc, co spowodowało prężny rozwój Popradu, który wcześniej z początku XX wieku stał się największym miastem, wysoce dystansując pozostałe osady. W 1908 powstała elektryczna kolejka łącząca miasto z letniskami w Wysokich Tatrach. W 1918 miasto znalazło się w środku nowo powstałej Czechosłowacji. W 1927 siedzibę władz powiatu przeniesiono ze Spiskiej Soboty do Popradu. podczas II wojny światowej w Popradzie mieścił się mały ugrupowanie koncentracyjny. W 1944 rzeczpospolita Federalna Niemiec zamieszkujący te tereny uciekli na Okcydent przedtem zbliżającą się Armią Czerwoną, która wkroczyła na tereny w styczniu 1945. W 1946 połączono Poprad ze Spiską Sobotą i z Wielką, w 1960 przyłączono Straże, w 1974 Maciejowce.

Dom Boży ewangelicki